Mikołaj Kopernik żył na przełomie XV i XVI stulecia. Był astronomem, lekarzem, prawnikiem. Pochodził z toruńskiej rodziny kupieckiej. Kształcił się w Uniwersytecie Krakowskim na wydziale sztuk wyzwolonych. Z zamiłowaniem brał udział w wykładach o tematyce matematyczno-astronomicznej. Otrzymał święcenia kapłańskie i wyjechał do Bolonii. W Ferrarze zdobył doktorat z dziedziny prawa kanonicznego. Po powrocie do kraju osiadł we Fromborku i zajmował się leczeniem, a resztę wolnego czasu poświęcał astronomii. Do obserwacji astronomicznych wykorzystywał często instrumenty skonstruowane przez siebie. Za największy sukces Kopernika uważa się opracowanie teorii heliocentrycznej Układu Słonecznego. Teoria ta mówi, że Słońce jest w centrum, a pozostałe planety wraz z Ziemią krążą wokół niego po kolistej orbicie. Poglądy te wywróciły do góry nogami wszystkie dotychczasowe poglądy w tej kwestii. Był również doradcą króla w kwestiach ekonomii a głownie reformy monetarnej państwa. Widząc nędza na wsiach, wydał memoriał, w którym opisał rzeczywistą cenę chleba, zgodnie z cenami surowców i nakładami pracy.